Shounen Onmyouji จอมเวทปราบมาร ภาค2

posted on 28 Jul 2010 10:47 by dark-kanita

สวัสดีคะยินดีต้อนรับทุกท่านค่า  ขอบคุณที่ยังมาเยี่ยมเยียนกันเสมอ 

เจ้ตารู้สึกของคุณพวกท่านยิ่งนักเจ้าคะ  

     เอาละไม่พูดพล่ามทำเพลง  วันนี้มาตามสัญญา ก็คือ

แฉข้อมูลลับ  จากเรื่อง โชเน็น อนเมียวจิ ซึ่งต่อจากตอนที่ 26

ที่ผู้สร้างบังอาจดัดฉากทิ้งไปเฉยๆไม่กล้าเอามาทำเป็นแอนิเมะ 

ก่อนที่จะเอาฉากดูหิงห้อยมากลบเกลื่อน

ตอแหลที่สุด ชะณีคนนี้นี้สำคัญไฉน (เสียชีวิตเสียเถอะเอง)

         คะนี่คือเรื่องราวต่อจากตอนที่ 26 ซึ่งเจ้ตาได้ไปอ่านจบเเล้ว 

ทำให้เข้าใจอย่างยิ่งว่า....... ทำไมเขาถึงไม่สร้าง(ตัดทิ้ง)

นี่คือโฉมหน้าของจอมเวทปราบมารเล่ม 9 (เฮ้ย  ดูที่หนังสือ ไม่ใช่

นังกระเทย(เจ้ตา)ที่ถือเฟ้ย)

    ก่อนอื่นของบอกว่า  ข้าพเจ้าเขียนความจริงทุกประการณ์ ไม่ได้ดัดแปลง

เขียนฟิก   หรือแต่งเรื่องไหม่  แต่ทุกประโยคนำมาจาก เล่ม 9 ถ้าไครไม่พอใจก็ไปด่า

คนเขียนมันเอง (ยูคิ มิทสึรุ) ขอโทษนะคะ

 

  หมายเหตุ1 ตัวหนังสือที่เป็นสีดำ คือเจ้ตาเป็นผู้สรุปจากใจความสำคัญในหนังสือ

                       และแสดงความคิดเห็น

   หมายเหตุ 2 ตัวหนังสือสีนำเงินและแดงคือข้อความที่ยกมาจากหนังสือ

 

พล่ามยาวแล้วมาดูกันเลยคะ  กับ จอมเวทปราบมารภาค2

        มาซาฮิโระต้องสูญเสียญาณมองอสูรเพื่อแลกกับชีวิตไหม่ของกุเร็น  และ

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ  กุเร็นได้ลืมเลือนเด็กหนุ่มจนหมดสิ้น ซ้ำยังปฏิบัติกับเขาราวกับคนแปลกหน้า

ถ้าเป็นคนอื่นปฎิบัติราวกับคนแปลกหน้าอะ จี๊บๆ  แต่นี่เป็นโทดะ เทพด้านลบ  โฉดโหด

เย็นชา เย่อหยิ่ง  เจ้าหนูน้อยมาซาฮิโระ ก้เลย แทบคลั่งใจจะขาด

มาดูตัวอย่างของเรื่องเคร่าๆคะ (เลียนแบบ CD ดราม่า) ที่เจ้ตาสรุปใจความ

สำคัญมาได้เป็นตอนๆดังนี้

 

  1. บทโศกเศร้าของเด็กหนุ่ม

     ถ้าโทดะเป็นจริงอย่างที่โคจินเล่า  แล้ว 'กุเร็น' ที่มาซาฮิโระรู้จักคือไครกัน

กุเรนเคยมีอยู่จริงหรือ  กุเร็นที่เขารู้จักตายไปแล้วจริงหรือ

             "ลืมซะ"

โทดะที่ไม่รู้จักมาซาฮิโระ   โทดะที่ลืมเลือนตัวตนของเด็กที่ชื่อมาซาฮิโระ 

เปลือกตาที่ปิดสนิดร้อนผ่าว  เด็กหนุ่มแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกแล้วพึมพำแผ่วเบา

           "ฝันร้าย  ทรมานทุกครั้งที่ฝนเห็น"

ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็แอบร้องให้อยู่ภายใต้กิโมโน  โถ มาซาฮิโระ  เองไม่ได้ร้องคนเดียวนะ

ยังมีเจ้แหกปากร้องให้เป็นเพื่อนอีกคน 

 

          เขาอยากได้เทพนักรบผู้เเสนใจดีคืนมา จึงยอมแลกด้วยชีวิต   แต่ตนกลับฟื้นขึ้นมา 

(แล้วพบว่าเทพนักรบคนนั้นกลายเป็นคนละคน) เขาต้องทุกทรมานอย่างนี้ไปตลอดชีวิต

ทว่าทุกคำคืน  ที่ปลายสุดความฝัน  เขายังคงเลือกเหมือนเดิม 

เพราะไม่ว่าอย่างไร    เขาก็ไม่อยากสูญเสียไป

       

แล้วความซวยก็มาเยือนรอบ2 เมื่อเด็กหนุ่มต้องต่อกรกับปีศาจร้ายโดยไม่มีญาณมองอสูร

ทำให้เขาต่อสู้ได้ยากลำบาก (ไอ้บาตเจ็บก็ยังไม่หาย)จนเทพนักรบอื่นๆต้องช่วยตลุมบอล

           "น่าสมเพชชะมัด"

      "นี่เรอะหลายของเซเมย์"

แล้วสัตว์อสูรก็คืนสู่ร่างจริงในพริบตา

จากนั้นพวกท่านก็ไม่ต้องคิดมากกับชะตามกำของภูตพราย

เพราะมันถูกไฟของพ่อหนุ่มจอมโหดเผาเสียเกรียม

เด็กหนุ่มชะงักนิ่งจ้องมองแผ่นหลังของโทดะเขม็ง  ขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

          เขาไม่ได้เห็นมานาน  ร่างที่สูงกว่าตนมาก  ทั้งบึกบึนไร้ส่วนเกิน 

เรือนผมสีเข็นยาวไม่ถึงบ่าสะบัดล้อลมจนยุงเหยิง

มาซาฮิโระเผลอขยับปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ

         "...กุเร็น...."

ฉับพลันนั้นเองสองตาของโทดะส่องประกายเหี้ยมเกรียม  

จ้องมาซาฮิโระแทบทะลุด้วยสายตาดุดัน เท่านั้นไม่พอ

ยังระเบิดจิตเทวะ  แล้วตะคอก

         "ทำไมถึงรู้จักนามนั้น"

         "แกไม่มีสิทธิ์เรียกข้าด้วยชื่อนี้"

ชิบหายแล้ว... ก็แกเองนั่นละที่เป็นคนบอกนามนั้น  มาซาฮิโระถึงกับทำใจรับไม่ได้

ประโยคพวกนี้มันบาดใจนัก จนถึงกับเป็นลม ล้มกับพื้น

 

  2. เหตุผลที่โทดะผู้แสนเย็นชาเปลี่ยนเป็นกุเร็นผู้เเสนใจดี

    หลังจากช็อกจนสลบเพราะคำพูดโคตร้าวรานนั้น 

มาซาฮิโระจงตัดสินใจไปถามโคจิน เพราะเขารับไม่ได้จริงๆ

โทดะที่มาซาฮิโระรู้จัก...... นั่นคือกุเร็น    กุเร็นไม่ทำตาเย็นชา

ไม่พูดเชือดเฉือน  หรือแสดงท่าทีเลือดเย็นเช่นนั้น

       "ถึงมาเป็นเทพบริวารใต้บัญชาของเซเมย์  แต่โดยพื้นฐานแล้ว

นิสัยของโทดะยังเหมือนเดิม  ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าเขามีดีแค่ความแข็งแกร่ง 

 เพราะเขาดื้อด้านกว่าเซริว ไร้อารมยิ่งกว่าริคุโก  หัวแข็งยิ่งกว่าเท็นโค

และทุกคนก็เห็นว่าเป็นเรื่องปกติ"

                โคจินเล่าก่อนที่จะเล่าต่อไปอีก

         "มาซาฮิโระ  เจ้าบอกว่าไม่รู้จักโทดะที่เป็นแบบนั้น  ก็ไม่แปลกหรอก

โทดะเปลี่ยนไปแล้ว....ไม่ใช่เพราะชื่อที่เซเมย์ตั้งให้  เขาเปลี่ยนไปเมื่อ 13 ปีก่อน

ตอนที่เด้กน้อยคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้น"

          "เด็กคนนั้นก็คือเจ้านั่นแหละ       มาซาฮิโระ"

เด็กที่ถือกำเนิดมาคือเขาเอง  เขาทำอะไรลงไปหรือ  ทำไมโทดะ

ซึ่งมีแต่ความเย็นชาจึงเปลี่ยนเป็นกุเร็นที่ตนรู้จักได้ 

          "...งั้นถ้าใช้เวลาอีก 13 ปี...."

มาซาฮิโระพึมพำโดยกลั้นไม่ไห้เสียงสั่น

   ถ้าใช้เวลาเท่าเดิม   สัตว์อสูร......โทดะจะยอมเรียกชื่อของเขามั้ย

จะยามหันหน้า  ประสานตาและมองเขาดีๆมั้ย

    ถ้าอธิฐานสักวันจะสมหวังหรือปล่าว...

แม้จะก้มหน้าอย่างเหลืออด  แต่มาซาฮิโระก็ไม่หลั่งน้ำตา  

ตอนนี้ยังทรุดไม่ได้  นี่เป็นหลทางที่เขาเลือกเอง

  โฮกกกกกกกกกกกก  จะเอาจริงอะมาซาฮิโระ

เจ้าจะใช้เวลา อีก 13 ปีในการจีบพ่อหนุ่มคนนั้นเรอะ

 

  3. เพรียกคืนความทรงจำ

 ลัดสุดชีวิตกับฉากน้ำเน่า ที่มีเลเวลสูงกว่าในแอนิเมะหลายเท่า

มาถึงบทที่ทำให้โทดะกลับมาเป็นกุเร็นสักที

           ขณะที่มาซาฮิโระ ร่วมมือกับ มาซาจิกะ กำจัด จอมปีศาจ โกโร 

ที่มีความสามารถในการย้อนความทรงจำ (ซึ่งมันชอบทำให้ชาวบ้านเดือนร้อน

โดยการทำให้คนแก่ มีความทรงจะในวัยเด้กบ้าง   แม่จำลูกไม่ได้บ้าง 

เมียลืมผัว อะไรพวกนี้อะ)  แล้วมันเกิดบ้า  อยากมาย้อนความทรงจำของโทดะเล่น

ในขณะที่เทพนักรบสู่กับมันใต้ทะเลลึก  เพื่อช่วยมาซาฮิโระ ที่กำลังจะถูกฆ่าในมหาสมุทร

ด้วยความสงสารเซเมย์ ถ้าไอ้หนูนี่ต้องตายจริงๆ 

         โทดะโดนเวทย์ย้อนความทรงจำแล้วทำใดนั้นความทรงจำที่เสียไปนั้นก็กลับมาหมด

ความโศกเศร้าทำให้รัดกล้าแต่กละเอียด แล้วผนึกเพลิงเทวะแบบแรงๆก้ปะทุออกมา

เล่นเอาโกโรใหม้เกรียมหายสาปสูญ

            ภาพทิวทัศน์ไหลย้อนกลับ    มืดเหลือเกิน  นั่น   ที่ไหนกัน

     ปลายดาบส่องประกาย  ความเจ็บปวดทรมารร้อนแรงที่แทงทะลุอก

(มันก็คือฉากนี้คะ  เห็นเป็นภาพเลย)

      เสียงไครเป็นคนเรียก   (กุเร็น................)

  แรงปะทะที่หลงเหลือในมือขวา   ของแหลวที่ไหลย้อมคือ....

(เลือดของมาซาฮิโระ ที่แกทะลวงหน้าอกหนุ่มน้อยไงละ)

         โทดะกดขมับ2ข้าง   เบิกตากว้างสุดชีวิต

เสียง........เรียกชื่อของเขา  นั่นคือ .....

          เสียง....เด็กคนนั้นกำลังตะโกน

หัวใจของเขากำลังร้องไห้   อยู่ไหน   เขาอยู่ที่ไหนกัน

ข้าตัดสินใจจะอยู่เคียงข้างเจ้า  ข้อสาบานว่าจะยอมทำทุกอย่างหากเจ้าต้องการ

เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหนกัน       เด็กคนนั้น......

ไม่สิเขารู้จักชื่อเขา    ข้ารู้จักใบหน้ายิ้มแย้มสว่างไสวที่ทำให้ผู้พบเห็นเป็นสุข

รู้จักตัวเจ้าที่วิ่งไปมาอย่างร่าเริง   และดวงตาที่มองข้า......

เสียงที่เนฃรียกชื่อข้า....

        ......โม้กคู-ง...

ใช้แล้ว  ชื่อของเด็กคนนั้นคือ

   ".......มาซาฮิโระ....."

ในที่สุดก็จำได้แล้ว   กุเร็นจ้า  ต่อไปเองอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ 

ถ้าคลั่งเมื่อไร ไปฆ่าอากิโกะเลย   

 

  4.การพบกันหลัง